Vage verwachtingen die nog geen geheel vormen

zondag, september 10, 2017 |
Dat achttiende levensjaar, dat gaat wat geven. Om maar niet met te veel rond te pot draaiend gezwijmel te beginnen; ik word volwassen(?). Tegen dat ik 18 ben heb ik een hondertal kilometers rond gecruised met een auto. En ik moet er nog steeds aan wennen dat dit écht mijn laatste jaar is in het middelbaar. (Voelt wel goed hoor, daar niet van.) Maar het punt is dat ik echt dacht mijn leven volledig op de rails te hebben tegen dat ik in het zesde zat. Ik wacht nog op bepaalde verwachtingen die ik vervuld wil zien. Welke? Geen idee. 

a hole got filled

maandag, juli 31, 2017 |
Pinterest hangt er vol mee. Muren volgeplakt met zorgvuldig uitgekozen kiekjes, postkaartjes en andere plaatjes. Van overal en nergens en tóch vallen alle puzzelstukjes samen en is het een samenhangend geheel. Aka, ik wilde dat ook. Maar er was nog een leeg plekje dat moest opgevuld worden. Net goed dat Leo van Canvascompany.be me een mailtje stuurde of ik een canvas wilde (JA).

ontsnapt aan de dag, als een nachtraaf

dinsdag, mei 16, 2017 |
Smachtend tuurde ik uit mijn raam, ik zag hoe de zonnige donderdagmiddag zich keerde tot een druilerig klimaat, gevuld met donder. De hemel brak, barstte los en dit hoorde niet bij het plan. Helemaal niet. Het kwam donderslecht uit. Slechts rond een uur of negen hield het op en kon ik op weg naar Sint-Niklaas. Waar Lise klaarstond voor een nachtelijk avontuur.

niet-cliché kiekjes van parijs

maandag, mei 08, 2017 |
Ik ging met school naar Parijs en hoewel ik er erg naar uitkeek had ik schrik dat het de meest cliché dag ging worden. Zo eentje waar je alle duizenden Tumblr foto's tot leven zou zien komen, aka de eiffeltoren. En daar had ik zó geen zin in. Hoewel deze dag uitdraaide tot enkele niet-cliché momenten die ik heb vastgelegd. Want nee, een foto van de eiffeltoren spot je hier niet.

verscholen achter een masker • project anonymous

dinsdag, mei 02, 2017 |
Het is iets waar we allemaal door moeten. Zoeken naar wie we zijn, wat we willen en hoe je je dromen wilt vervullen (als je al dromen hebt). Bij de ene gaat het al wat vlotter dan bij de andere en ik merk dat ik hier echt enorm lang mee heb zitten sukkelen. Mijn zelfbeeld was tot enkele jaren terug nergens te zoeken. Ik droeg een masker, ik was anoniem (ook met het bloggen). Ik wist gewoon niet wie ik was en durfde niet voor mezelf op te komen. Zo'n masker begon nu eenmaal na een tijdje vertrouwd te voelen.

De verlaten treinen waar Eva en ik vertoefden en foto's namen zag je hier al. Het was ook op deze locatie dat we met een "project" bezig waren. Eva en ik zijn voor een érg lange tijd anoniem geweest met het bloggen. En hoewel het een grote stap was onze maskers af te zetten, hebben we ze even opgezet. Want anoniem zijn geldt niet enkel in het bloggersleven. Ik heb een lange tijd geen "échte" identiteit gehad. Ik wist niet wie ik was, (nu wel hoor). En ik ga er geen extra ellenlange zinnen aanbreien, als dat niet nodig is.

en toen was ik (eindelijk!!!) een vegetariër

zondag, maart 26, 2017 |
Een blog hoeft niet altijd een heel perfect uitgewerkt idee te zijn, met fancy foto's, vol geforceerde dingen. Het kan ook gewoon een mededeling zijn. Wel eentje die me 100% gelukkig maakt en waar ik vol-le-dig achtersta. En da's hetgeen dat je hierboven reeds kon lezen. Ik eet vegetarisch nu. En ik ben blij dat ik voortaan geen dingen op mijn bord moet zien liggen die hun leven hebben moeten opofferen. Omdat ik eten moet hebben, als het ook anders kan.

march goal • going analog

zaterdag, maart 18, 2017 |
Ik ga er een komaf mee maken met die maandelijkse goal artikeltjes, die één grote cliché samenvatting waren aan soort van goede voornemens die ik toch nooit behaalde. Leugens. Dat was wat ik mezelf wijsmaakte. Ik wil er een soort van nieuw iets van maken en ik weet nog niet goed hoe ik het ga aanpakken. Wel weet ik dat deze erg analoog zal worden, joe.